Hiekelien zat samen met Hannah van Wieringen in het Syndicaat Schrijftraject 2006. Ze schreef meerdere stukken voor Het Syndicaat. In 2007 werd SECREET een monoloog voor 4 personages gespeeld in het Lust & Vraatzuchtfestival. Er is bij deze voorstelling een verhalenbundel uitgebracht: Waarom de wind waait en vier andere leugens.


Kun je kort iets over jezelf vertellen?
Geboren in 1982, gewoond in Gorinchem en vlug gevlucht naar Utrecht. Hier studeerde ik in 2005 af aan de HKU schrijfopleiding met een toneeltekst en een filmscenario. En dan nu op zoek naar mijn plekje in de schrijfwereld.

Wanneer begon je met schrijven en wat schreef je toen?
Dit is dan geloof ik het moment waar je hoort te vertellen hoe je als foetus al haiku's schreef op de baarmoederwand en op je derde je eerste novelle publiceerde. Helaas.
Ik las als kind veel, en zo af en toe sloofde ik me uit met een verhaal of een gedicht. Op de middelbare school werd het regelmatiger en serieuzer met songteksten in de loze ruimten van mijn schoolagenda, korte verhalen en roleplaying via internetforums.

Waarom schrijf je en waarom voor theater?
Je begint met maken, omdat er iets in je hoofd zit dat daar groeit en dreint en uiteindelijk naar buiten komt. Bij mij gebeurt dat meestal in woorden.
Toen bleek dat je daar een studie voor kunt volgen en een soort van beroep van kunt maken, leek me dat het proberen waard.Pas op de HKU ben ik voor theater gaan schrijven. Ik heb nooit echt tussen de genres kunnen kiezen. Mijn specialisatie in theater en scenario is voornamelijk een praktische keuze geweest: voor een dramaschrijver liggen concretere opdrachten klaar dan voor een dichter. Ik schrijf nog altijd proza en songteksten, maar vooralsnog wat minder openbaar.

Welk stuk had jij willen schrijven?
Ik was laatst erg blij na het lezen van The Pillowman van Martin McDonagh. En Doodgoed, een monoloog van Kees van der Zwaard, vind ik erg mooi.

Wanneer ben jij tevreden over een tekst?
Als ik een jaar na schrijven nog steeds blij met de tekst ben.

Wat is je grootste wens?
Wereldvrede?

Geloof je in writers block? Heb je het wel eens gehad en wat deed je toen?
Ik geloof wel in een leeg scherm na een dag schrijven of klaar staan met het aanmeldingsformulier voor een degelijke opleiding vrijetijdskunde. Soms lukt het gewoon niet. Dat heeft bij mij gelukkig nog niet dramatisch lang geduurd. In het ene geval is het een kwestie van blijven zitten en blijven proberen, anders moet ik eerst andere dingen doen, afstand nemen. Het helpt mij wel met meerdere projecten tegelijk bezig te zijn, dan kan ik werken aan wat zich op dat moment wel lekker laat schrijven.

Waarover zou je willen schrijven, maar blijf je uitstellen?
Ik zou graag gekngageerder kunnen schrijven. Ik kan verschrikkelijk verdrietig worden over de puinhoop die mensen van de wereld maken. Na een rondje Zembla - nieuws - Nova kan ik wakker liggen van woede en machteloosheid. Maar dat omzetten in een goede theatertekst vind ik lastig. Het is niet zozeer uitstellen, maar nog zoeken naar de juiste vorm. Niet dat ik denk dat mijn teksten de wereld kunnen verbeteren, of dat ik antwoorden heb. Maar voor de televisie schelden op Balkenende heeft minder zin. Het is denk ik opnieuw een geval van het ding dat in je hoofd knaagt en naar buiten moet. Via woorden, bij mij. Dat is tot op heden niet echt gelukt.